Nie należę do tego smutnego grona fanów Primera Division, którzy w całej lidze widzą trzy zespoły: Real, Barcelonę i nie-Real-ani-nie-Barcelonę. Dla takich osób dwie najbardziej znane ekipy z koniecznością praw przyrody muszą okupować dwie pierwsze pozycje, „to trzecie” zajmuje całą resztę. Dla mnie w Hiszpanii słaba drużyna to gatunek wymarły, ewentualnie – stan przejściowy. Poprzednie lata nauczały, że kolejka-niespodzianka to w La Liga kolejka bez niespodzianek. Wpadki ‘silniejszych’ zdarzają się tam często i przymiotnik ‘zaskakujący’ coraz słabiej pasuje do opisu meczu.

No ale Real i Barcelona powygrywały. A szkoda, bo ich porażki mogłyby uatrakcyjnić początek sezonu. W żadnym z czterech meczów dwójki potentatów nie było jednak widać miażdżącej przewagi na boisku, co pozwala na wysnucie delikatnego wniosku: noga im się kiedyś powinie. Być może całkiem niebawem, mając na uwadze występy w Lidze Mistrzów. O potentatach dosyć – nie lubię zbyt pochlebnie pisać o Realu i Barcy, a nawet Zlatana, przy całym jego lenistwie i nonszalanckim stosunku do kolegów – nawet Xavi nieraz strzelał, bo nie miał jak dogrywać do fatalnie ustawiającego się Szweda! – musiałbym obdarzyć jakąś pozytywną wzmianką.

Dwukrotnie wygrała też Valencia, za każdym razem pokazując się z dobrej strony. W meczu z Sevillą głównie w defensywie – Alexis z Dealbertem skutecznie chronili Moyę przed nadmiernym wysiłkiem, Miguel i Bruno wspomagali ich podcinając Sevilli najgroźniejszą broń – skrzydła, a Marchena z Banegą stłamsili pięciokrotnie silniejszy fizycznie środek pola rywala. Mata i spółka tylko dopełnili dzieła zniszczenia, wykorzystując dwie z wielu wypracowanych okazji.

Inaczej wyglądała sytuacja w spotkaniu z Valladolid – na nieprzyjemnie wąskim boisku Nuevo Estadio Jose Zorilla z zadziwiającą łatwością rozhasały się skrzydła i atak. Każdy z czwórki Mata, Silva, Villa i Pablo strzelał i/lub asystował, a wynik mógł być sporo wyższy. Lekko zawiodła za to defensywa. Może nie był to koncert błędów, ale nieprzyjemne zgrzyty zakłócały melodyjną grę całej drużyny. Moya wypuścił piłkę z rąk, Alexis i Miguel tylko obserwowali akcję przy drugiej bramce. Usprawiedliwiać nie można i Dealberta – dał się łatwo ograć, ale w przeciwieństwie do kolegów starał się – niezdarnie bo niezdarnie – ale jednak przeszkadzać. Alexis z Miguelem stanowili tylko psychologiczną barierę, zbyt mocno wierząc swe telekinetyczne zdolności.

Na osobny akapit rewelacyjną postawą zasłużył sobie Ever Banega. Młody Argentyńczyk, kupiony dla uspokojenia fanów na początku katastrofalnej serii Ronalda Koemana, po rocznym wypożyczeniu w Atletico, gdzie nie chciano na niego wydać więcej żadnych pieniędzy, powrócił do klubu w wielkim stylu. Zaliczył już trzy asysty, rozdzielał piłki i uruchamiał skrzydłowych, spajając całą ofensywę. W pierwszym meczu jeszcze nieco wchodził w drogę Silvie, ale z Valladolid trzymał pozycję, hojnie darząc dokładnym podaniem każdego, kto miał szansę uciec obrońcom.

Guardado, Felipe, ze Castro, Pablo Alvarez, Riki, Aranzubia, Lopo i przyjaciele nie zatrzymali Realu, ale zostawili całkiem dobre wrażenie. Zupełnie nie odnalazł się na boisku Lafita, choć w jego sytuacji może to być zrozumiałe – do dzisiaj nie wie, czy będzie grał w Saragossie, czy jednak dalej w Deportivo. Następny mecz – z Malagą – zapowiadał się apetycznie. Pogromcy Atletico na El Riazor tak skuteczni już nie byli, a Baha pokazał, że prawdziwy artysta dotyka skrajności – w meczu z Atletico przewrotką wydobył z gardła każdego komentatora okrzyk „QUE GOLAZO!”, w ostatnich minutach meczu z Depor tak fantastycznie ułożył nogę, że piłka, miast spokojnie odbić się od niej i wpaść z metra do siatki, poleciała do Atlantyku. Ewentualnie do Santiago de Compostela, jeśli bramka Aranzubii skierowana była na południe. Chwilę wcześniej prawdziwe „que golazo” strzałem z kilkudziesięciu metrów zaliczył Luis Felipe, zdobywając dla Deportivo pierwsze trzy punkty w sezonie.

Jakkolwiek wygrana z Malagą nie była spektakularna, pozwala żywić nadzieję, że Lotina powoli buduje nowe Superdepor. Prawdopodobnie braknie w nim Lafity, ale i tak będzie groźnie. Szczególnie na lewym skrzydle.

Dzięki pracowitej ostatniej transferowej nocy Mallorca jakoś załatała kadrę i mimo drugiej z rzędu totalnej wyprzedaży, Gregorio Manzano sensownie ustawił swój zespół. Taktyki nie zmienił – w luki swojego ulubionego 4-2-3-1 wkomponował nowych-starych zawodników. Po rocznym wypożyczeniu wrócił Tuni, któremu przypadła ciężka rola – zastąpienie byłego kapitana, Juana Arango, na lewym skrzydle. Zadanie wykonał – Xerez strzelił i asystował przy drugiej bramce, z Villarreal siał popłoch i dobrze trzymał się na nogach, pomimo braku płetw – boisko na El Madrigal zamieniło się w jezioro, a pogoda rozwiała wszelkie stereotypy – zarówno Żółta Łódź Podwodna, jak i wyspiarze z Ballearów tak naprawdę źle znoszą morską aurę i nie potrafią grać w piłkę wodną; ten mecz mógł się skończyć każdym wynikiem. Skończył się remisem, głównie dzięki Borji Valero – następca niezastąpionego Jurado ryzykował płaskim strzałem z wolnego, ale niesiona na falach piłka wpadła do siatki. Diego Lopez wprawdzie zanurkował, ale nie zdążył jej wyłowić.

To niespotykane na takim poziomie: mimo tak wielkich problemów i tak skromnych środków, Mallorca może nie zmienić swej specyfiki. Oby, bo drużynę Manznano nigdy nie było nudno oglądać.

Sevilla wynagrodziła swym fanom pokazowym spotkaniem z Saragossą poprzedni, przespany mecz – z Valencią. Spotkanie porywające jak arabscy terroryści, wymiana ciosów jakby z ping-ponga. Ogólnie było bajecznie, a pięknych książąt była dwójka: Luis Fabiano i Diego Perotti, choć w oczach graczy Saragossy przypominali raczej odrażające kreatury: Brazylijczyk to demon skuteczności, Perotti biega, kiwa, wrzuca i strzela jak opętany. Jeśli Felipe posłał Munui “strzał z armaty” (jak sugeruje Marca), to Perotti wypalił w Carrizo z shotguna. Bez zbędnego przymierzania.

Asystę zaliczył Negredo, ale znów bardziej niż dobrą grą dał się zapamiętać z frustracji, pretensji do arbitrów i efektownych wywrotek. Trochę wstyd, jak na takiego dużego chłopca.

Błyskawiczne przebudzenie Sevilli zwiastuje pasjonującą walkę o mistrzostwo. Wszak do tej pory Fabiano, Perotti, Navas i Adriano wywołali lepsze wrażenie, niż choćby Ronaldo, Benzema, Arbeloa i Zlatan…

Z początku sezonu najmniej zadowolone mogą być dwie ekipy: Villarreal i Atletico, tracące już kolejno 4 i 5 punktów do liderów. Przedsezonowe wróżby wypadały bardzo pomyślnie dla Żółtej Łodzi, a o sile rażenia nowych torped zamontowanych na pokładzie, przekonał się chociażby Juventus. Valverde można jednak jeszcze próbować rozgrzeszać: wyjazdy do Pampeluny nie należą do łatwych dla nikogo, bowiem fanatyczni kibice dodają siły i agresywności i tak już silnym i agresywnym piłkarzom Osasuny. W połączeniu z pracowitością i opanowaniem Nekunama oraz świetną techniką i precyzją Juanfrana, Azpilicuety, Arandy czy Pandianiego, otrzymujemy twór zdolny urwać nogi punkty każdemu. Swoje zrobiła też szybka kontuzja Senny – choć zastąpił go bardziej kreatywny Ibagaza, odbiło się to na mniejszej konsekwencji w defensywie, a moment dekoncentracji wykorzystał Pandiani, po ładnym rajdzie i wyłożeniu piłki przez Arandę. Zawiódł trochę Cazorla – bramkę niby strzelił, ale po rykoszecie, a reszta jego strzałów pozostawiała wiele do życzenia. W zasadzie jedno – więcej precyzji! Sytuacja mogłaby się potoczyć inaczej, gdyby na boisku wcześniej pojawił się Jonathan Pereira. Ja wiem, że Cazorla to Cazorla – nietykalny, a coraz więcej do gry wnosi Cani, ale Pereira przez te swoje kilka minut gry stworzył więcej groźnych okazji, niż cały zespół od początku meczu. Im szybciej Valverde nauczy się, że miejsce młodego Hiszpana – przy którym Struś Pędziwiatr to wyjątkowy anemik – jest w podstawowym składzie, tym lepiej dla całej drużyny.

Nie nauczył się przynajmniej do meczu z Mallorcą. Choć i tutaj mógłby się bronić – jeziorko na El Madrigal momentalnie zrobiło się tak głębokie, że kieszonkowych wymiarów Pereira mógłby tam nawet utonąć. W roli „wywoływacza tsunami” zastąpił go Giuseppe Rossi – biegał ślizgał się po wodzie za trzech i znalazł w sobie dość siły, w zamieszaniu mocno posłać piłkę pod prąd, do siatki bramki Dudu Aouate. Villarreal choć ciągle bez zwycięstwa, przynajmniej bez porażki.

Oj, polecą wkrótce głowy w Atletico. Jeśli te najbardziej pożądane przez kibiców, członków zarządu i dyrekcji sportowej – Enrique Cerezo, Miguela Angela Gila Martina i Jesusa Garcii Pitarcha – to przynajmniej trenera, Abela Resinio. Nie pomógł szalejący po boisku, zwrotny jak zaimek „się” Aguero, zawiódł król strzelców poprzedniego sezonu, Diego Forlan. Malaga z łatwością zdobywała bramki, wykorzystując błędy obrońców i bramkarza podczas stałych fragmentów. Dowodzi to niezbicie, że naprawdę znakomitym pomysłem była sprzedaż w ostatnim dniu okienka transferowego Johna Heitingi i ogólne zaniedbanie wzmocnień defensywy. Na ten temat chciałoby z zarządem „porozmawiać” wielu fanów Atletico, na razie ograniczających się tylko do protestów i wyzwisk.

Mecz z Racingiem miał pokazać, że porażka z Malagą była tylko nieprzyjemnym wypadkiem przy pracy. Znowu nie pomogły dryblingi Aguero, strzały Forlana lądowały na słupkach bądź wybijał je świetny jak zawsze Tono, a Simao zmarnował kilka naprawdę dobrych podań. Próbował i Cleber Santana, obdarzony nieprzyzwoicie potężnym uderzeniem, ale trafić udało się tylko Jurado. Wystarczająco silny, precyzyjny strzał z półobrotu zza pola karnego przeleciał milimetr obok wewnętrznej strony słupka. Serrano zdołał jednak wyrównać, ograbiając Atletico z wymarzonych punktów. Ciągle bezrobotny Quique Flores może powoli kończyć swe wakacje?

Najszczęśliwsze z całej grupy „średniaków” może czuć się Athletic Bilbao. Baskowie po dwóch skromnych zwycięstwach 1-0 zajmują czwarte miejsce w tabeli. Po części dzięki Toquero – zdobywcy świetnego gola z Espanyolem, po części dzięki uprzejmości piłkarzy Xerez. Prócz Toquero, najbardziej na dwie wiktorie napracowali się jeszcze Llorente, Susaeta – po jego dośrodkowaniu piłkę do własnej bramki posłał Prieto oraz Javi Martinez, choć młoda gwiazda Bilbao powinna dwie kolejki kończyć z dwiema bramkami na koncie: Javi ładnie zostawił za plecami obrońców, znalazł się metr przed kładącym się Kamenim, minął go, po czym położył się obok Kameruńskiego bramkarza Espanyolu. Motyw tej decyzji ciągle znajduje się w sferze domysłów. W drugim meczu sytuacja była bardziej klarowna – karnego, wykonywanego przez Martineza, efektownie obronił Renan.

Zawodzi Almeria. Pozbawiona najlepszego strzelca, Negredo, seryjnie marnuje dobre okazje. Mieszane uczucia można żywić do Kalu Uche – napastnik Almerii niby starał się jak mógł, oddawał groźne strzały, czy to głową (jedna poprzeczka), czy którąś z nóg, ale w najlepszej sytuacji puścił piłkę pomiędzy obiema. Podobnie nieskuteczni byli Crusat i Soriano, przez co zespół ciągle czeka na pierwsze trafienie. W drugim meczu nieskutecznością Almerii starał się dorównać Sporting, ale ta trudna sztuka asturyjskiej drużynie ostatecznie się nie powiodła – bramkę na wagę trzech punktów zdobył Diego Castro, zdecydowanie najjaśniejsza postać całej drużyny.

Niespodziewany lider z pierwszej kolejki – Getafe – uległo Barcelonie, ale do pojawienia się na boisku gwiazd – Messiego i Iniesty – toczyło co najmniej równorzędną walkę. Nie tak mogłoby wyglądać to spotkanie, gdyby skuteczności z pierwszego meczu nie stracił Soldado, a łut szczęścia znalazł się w ekwipunku Albina. Dwa zabójcze strzały mogły skończyć się bramkami. Najpierw pięknym półobrotem popisał się właśnie Albin, a piłka odbiła się od poprzeczki, linii bramkowej i wyszła na boisko, potem zadziwiającą akrobację wykonał Soldado – gdyby Pedro Leon wiedział, że jego kolega z drużyny będzie tę piłkę uderzał z przewrotki, posłałby ją wyżej, niż tylko 30 cm ponad murawą. Naturalnie, słupek…

Cóż, dwa razy z rzędu szczęście dopisywać widocznie nie może. We wcześniejszym meczu, z Racingiem, wychodziło Getafe niemal wszystko. Szczególnie – Soldado, zdobywcy pierwszego hattricka w sezonie. Dwukrotnie dołożył on tylko nogę, a piłka wpadała do siatki, raz znakomicie, z dosyć ostrego kąta, wyjątkowo precyzyjnie posłał piłkę na długi róg. Dużą zasługę w zwycięstwie ma Parejo. Real Madryt choć raz okazał się uczciwym partnerem w transferach: zabrał z Getafe Granero, ale oddał podobnie kreatywnego piłkarza środka pola.

O Racingu była już gdzieniegdzie mowa, ale nie padło jeszcze nazwisko najważniejszego piłkarza tej drużyny w obydwu kolejkach: Arany. Prawdziwy motor napędowy zespołu, godny następca Jonathana Pereiry. Co prawda nie trafił on jeszcze bramki – robili to Serrano i Lacen, ale świetnie tworzył kolegom kolejne okazje. 600K € zapłacone za niego Castellonowi być może kandydowało będzie do miana najlepiej spożytkowanych sześciuset tysięcy euro na całym świecie.

Najsłabiej wśród wszystkich dwudziestu zespołów wypadło Xerez. Nie dość, że nie stworzyło żadnej interesującej akcji, to jeszcze raziło głupotą i dyletanctwem w defensywie. Zostawmy już biednego Prieto, przecież każdy może z paru metrów z całej siły posłać swemu bramkarzowi nieoczekiwany prezent, inteligencją nie grzeszyli również Gioda i Calvo. Pierwszy postanowił urwać rywalowi nogę wchodząc nakładką, choć w ostatniej chwili odstąpił od swego zamiaru. Źle skrywał jednak swoje najniższe instynkty, a przy okazji musiał powiedzieć coś miłego arbitrowi, bo ten nie wahał się z sięgnięciem po czerwoną kartkę. Drugi, mając już jedną żółtą na koncie, stracił panowanie nad swoją ręką. Ta dotknęła piłki, przerywając rajd Tuniego.

Mecz z Bilbao też Xerez nie ukończyło w komplecie, a w dodatku bezsensowna ręka spowodowała rzut karny. Renan wprawdzie go obronił, ale nie wpłynęło na przydział punktów. Dwie porażki i ostatnia lokata w tabeli, współdzielona z Espanyolem, który choć momentami pokazywał naprawdę dobrą grę.

Całkiem przyzwoicie wypadły Saragossa i Tenerife. Pierwsza kolejka przyniosła bezpośredni pojedynek tych drużyn, zakończony nieznacznym zwycięstwem Aragończyków. Trudno powiedzieć, kto na nie bardziej zasłużył: Tenerife częściej gościło pod bramką rywali, ale to piłkarze Marcelino tworzyli groźniejsze sytuacje. Na wyróżnienia w Tenerife zasłużyli Alfaro i Nino, najbardziej bramkostrzelny duet napastników poprzedniej edycji Segunda Division, tym razem nie tak skuteczny, ale ciągle groźny. Dzielnie wspierał ich Kome, piłkarz aktywny i całkiem dobrze radzący sobie ze ścisłym kryciem, w jednej akcji ośmieszył dwójkę obrońców Saragossy, ale nie zdołał skierować piłki do bramki. Real Saragossa w dużym stopniu zależy od dynamicznych skrzydłowych: Jorge Lopeza i Pennanta, duetu napastników: Javiera Arizmendiego i Uche oraz Gabiego, pełniącego rolę zarówno kreatora gry, jak i pierwszej poważnej zapory defensywnej. Cała defensywna, m.in. z kapitanem zespołu, Roberto Ayalą, jakoś szczególnie się nie wyróżniała.

Meczu z Sevillą Saragossa nie zagrała jakoś przesadnie źle – akcje konstruowały obydwie drużyny, czego nie odzwierciedlał końcowy wynik. Trochę lepiej mógł wypaść atak, choć Javier Arizmendii i tak zdobył dwie bramki – pierwsza po sporym zamieszaniu i kilkukrotnych dobitkach, druga po chyba niesłusznie odgwizdanym spalonym i akcji sam na sam z Palopem.

Całkiem dobrze wyszedł Tenefire mecz z Osasuną. Dwie piękne bramki: Nino, po rewelacyjnie rozegranym rzucie wolnym i potężny strzałRicardo dały zasłużone zwycięstwo. Osasuna odpowiedziała również niebrzydkim golem: po dośrodkowaniu z rzutu rożnego świetnie głową strzelił Pandiani, pokazując, że do piłkarskiej emerytury ciągle mu bardzo daleko.

W przeciwieństwie do Xerez, Tenerife i Saragossa pokazały, że walka o utrzymanie nie będzie szczytem ambicji tych zespołów. Aragończycy najchętniej biliby się o europejskie puchary, ale fatalna kontuzja Uche z meczu z Sevillą wyjątkowo utrudni wymarzone plany – brat byłego piłkarza Wisły Kraków prawdopodobnie zerwał więzadła w kolanie i ten sezon będzie miał już z głowy.

Minione dwie kolejki obfitowały w ciekawe pojedynki i urodne bramki. Mam nadzieję, że tego wszystkiego na hiszpańskich boiskach nie zabraknie i za tydzień. A może doczekamy się przy tym pierwszych większych sensacji?

• Gdzie dwóch się bije…
• Podsumowanie 18. kolejki ligi brazylijskiej
• La Liga, czyli przedsezonowe przewidywania
• Ratunek dla Rojiblancos
• Podsumowanie okienka transferowego w La Liga

Valverde w dwa pracowite miesiące dobrze przygotował swą jednostkę. W rejsach szkoleniowych osiągnął niemal wszystkie cele, m.in. posyłając na dno wysłużony, choć zmodernizowany włoski pancernik Juventus, jednego z liderów w swojej klasie. Odnotowano aż 4 trafienia. Jedynie niszczyciel Genua zdołał obronić się przed atakiem Żółtej Łodzi Podwodnej, a błędy pojedynczych marynarzy podczas prawdziwej walki mogłyby skończyć się katastrofą.

Kapitan wyciągnął odpowiednie wnioski, dlatego przy pierwszej prawdziwej walce w akwenie Ligi Europejskiej Żółta Łódź dała koncert skuteczności. Holenderski stawiacz min Nac Breda bronił się jak umiał przed wściekłymi atakami ludzi Valverde, ale w nierównej, dwudniowej walce został ugodzony dziewięcioma torpedami. A to był tylko przedsmak tego, co zdziałać może Submarino Amarillo, gdy na poważnie wypłynie na wody międzynarodowe.

Przyczyną sukcesów U-Villarreal jest przede wszystkim świetna, zgrana i zaprawiona w bojach załoga. Pierwszy oficer, Marcos Senna, wrócił do obowiązków po ciężkiej ranie, z którą kończył ubiegłoroczny rejs. Jego doskonała współpraca z nawigatorem – Miguelem Ibagazą – obrosła już legendą. Senna ma oko na wszystko, strzeże, ubezpiecza i dowodzi całym statkiem, podczas gdy Ibagaza wyznacza kurs i pilnuje, by każdy trzymał się planów. Potrafi błyskawicznie reagować na zmieniające się warunki zewnętrzne oraz zwiększoną aktywność rywali.

W lecie wzrosła siła ognia: głównego celowniczego, Josebę Llorente, wspomagać ma nowy człowiek na pokładzie – Brazylijczyk Nilmar. To oni będą odpowiadać za precyzję ataku całej jednostki. Wspierać oraz naprowadzać ich będzie Giuseppe Rossi. Zwykł długimi godzinami wpatrywać się w peryskop i czyhać na dogodną możliwość ataku. Na pewno razem poślą niejeden okręt na dno. A mają czym dysponować! Wzbogacono sam arsenał – nowe torpedy akustyczne typu Pereira (rocznik ’87) i Escudero (produkcji urugwajskiej) – posłane w morze same wytropią rywala i nie spoczną, póki nie przebiją jego burty. W poprzednim roku były w fazie testów i na mniejszych wrogach spisywały się znakomicie. Teraz czas, by dziurawiły większe okręty.

Napęd to sprawa dwójki inżynierów: Cazorli i Capdevili. Duet motorniczych zrobi wszystko, by statek nie cierpiał na brak mocy i energii, często najciężej tyrają na sukces całej misji. Gdy trzeba, każdy z nich może obsługiwać pokładowe działko, by z wielką siłą, przy pełnym wynurzeniu, gnębić wrogów silnymi strzałami.

Siła ofensywna nie budzi zastrzeżeń, Żółta Łódź to prawdziwa perełka w klasie średnich, niskobudżetowych jednostek. Za jej obronę odpowiada nie mniej zdolna grupa doświadczonych marynarzy. Nasłuch radiowy to dziedzina Diego Lopeza i Godina. Tworzą kompletną parę: Lopez przechwyci nawet najlepiej zaszyfrowaną depeszę, a Godin wytropi, przewidzi i udaremni działanie każdego nieprzyjaciela. Zagrożenie dla statków podwodnych często spada z nieba, dlatego pokładowe działko powierzono w ręce Gonzalo Rodrigueza. Na jego barkach spocznie obrona przeciwlotnicza. To dobry wybór – Gonzalo jest niezrównany w powietrznych pojedynkach. Gdyby któryś z liderów obrony kurował się w sanitarce, do akcji wkroczyć mogą Ivan Marcano lub Fuentes. Jedynie Diego Lopez może nie mieć wartościowego zmiennika, ale dwójka ekspertów od nasłuchu byłaby zbytnią ekstrawagancją. Tacy pracują w samodzielnie, rzadko się meczą i prawie w ogóle nie widują się z lekarzami.

Nie można zapominać o ludziach wszechstronnych, aktywnych zarówno w ataku jak i podczas krytycznych manewrów. Eguren i Angel spełniają wiele funkcji. Pierwszy z nich najczęściej asystuje Sennie i świetnie pracuje głową. Angel oraz weteran Javi Venta stanowią dopełnienie sekcji obrony Żółtej Łodzi.

U-Villarreal nie bazuje w olbrzymim porcie, nie może zatem liczyć na nieskończone zasoby, ale za to Lordem Admiralicji nie jest przypadkowy człowiek. Fernando Roig to ceniony strateg, obecnie zyskuje coraz większy rozgłos. Świetnie współpracuje z podwładnymi i nie porywa się od razu na karkołomne akcje. Żółta Łódź może nie topi jeszcze lotniskowców, bierze raczej udział w mniejszych akcjach i realizuje krótkoterminowe cele. Prawdziwe polowanie na Home Fleet i szaleńcze rajdy aż do Scapa Flow dopiero się rozpoczną…

Już dziś zacząć ma się walka w Hiszpanii, pierwszy rejs Valverde planuje na jutro. Cel misji: fregata Osasuna, na której niedawno zamontowano niebezpieczne i celne działo typu Camunas. Choć do walki dojdzie na obcych wodach, załoga Żółtej Łodzi jest pewna swego – to nie będzie długa wyprawa.

Wygląda na to, że era tradycyjnych piratów minęła. Czas na współczesnych władców mórz?

• Genialne pokolenie hiszpańskich prawoskrzydłowych
• La Liga po dwóch kolejkach
• Czy Sevilla ma szanse na mistrzostwo?
• Przed startem Serie A
• Nie-Boski Diego

Już nawet najstarsi i absolutnie czerwieni Khmerowie nie nazywają Valencii „najbardziej włoską spośród hiszpańskich drużyn”. Żelazną defensywę, z której przed wiekami podobno Valencia słynęła, ze smakiem zjadła rdza rozprężenia i niedbalstwa. W epoce Floresa dyscyplina taktyczna w obronie jeszcze jako tako istniała – jak kto zawalał pułapki ofsajdowe to tylko niepokorny Miguel, samobóje czy ręce w polu karnym były domeną tylko i wyłącznie Morettiego. Ale jednak gra, przez większość nazywana siermiężną do upadku, mogła podobać się choćby amatorom szachów. Choć schematyczne do bólu 4-4-2 z dwójką defensywnych pomocników i posyłanie każdej piłki na skrzydła zaskakiwała mniej niż fale mrozu w zimie, to jednak zwykle przynosiło to efekty w postaci niewielkiej wygranej. Prawdziwie przyjazna, życzliwa i otwarta na rywali Valencia stała się w czasie Rewolucji Koemanowskiej. W sezonie 2007/08 , prowadzeni przez czterech kolejnych trenerów (Flores, Oscar Fernandez, Koeman i Voro) stracili Nietoperze 62 bramki. Wynik ustawił ich na ostatnim miejscu podium na liście drużyn z najgorsza defensywą. Medal za partactwo należał się jak nikomu.

Być może historycy futbolu przyjmą kiedyś ten moment za upadek legendy „o klubie, który bramki strzelić sobie nie dawał”. Przyjrzyjmy się przez chwilę podstawowym statystykom, skupiając się tylko na obecnym wieku. Poprzedni i tak mało kto dokładnie pamięta.

Trudno nie dostrzec, że najlepsze ligowe pozycje (dwa tytuły!) przynosiły Valencii sezony wspaniałej gry obronnej. Permanentny chaos w defensywie przełożył się na miejsce dziesiąte, choć na kilka kolejek przed końcem Los Ches ocierali się nawet o strefę spadkową. Wyniki Emery’ego piorunującego wrażenia też nie robią. To wprawdzie najwięcej trafionych bramek od czasów złotej drużyny Beniteza, ale obrona gorzej grała tylko za Koemana.

Głównym problemem Valencii jest środek pola, z którego wyziera głęboka na lata świetlne, gigantyczna jama. Nie dość że kreatywności tyle tam co w utworach raperów, to jeszcze potencjał defensywny dywizji obrońców Paryża. Nawet najsłabsze zespoły ligi mogłyby anektować środek boiska, a ze strony piłkarzy Valencii nie padłoby nawet najcichsze słowo protestu. Szczególnie, gdy murawie nie przebywał David Silva. Jeśli maleńki Kanaryjczyk gra, Valencia może się podobać. Silva zawsze jakoś spoi skrzydła z wysuniętym Villą i rywale więcej już piłki nie dostaną. Jeśli jednak El Mago leczy jakiś uraz, kibicu Valencii, wzbudź sobie intencję – nie cierp jak zwierze, patrząc na ten spektakularny upadek futbolu.

Gdy zawodzi linia pomocy, wielka odpowiedzialność spada na środek obrony, narażony na radosne wycieczki rozochoconych rywali. A przecież od dobrych dwóch sezonów ostatnia formacja Valencii uczciwie pracuje na miano najgorszej w całej lidze. W nadchodzącym sezonie będzie jeszcze gorzej – filar tej jako-takiej defensywy, Raul Albiol, stał się galaktycznym Pereza. Nad Turią zostaje piątka stoperów: Marchena, Alexis, Maduro, Navarro i Dealbert. Przyjrzyjmy się bliżej tej niezwykłej mieszance.

Pierwszy z nich – szacowny reprezentant kraju, który na niedawnym Euro jak nikt napracował się na końcowy sukces, w klubie, którego został nawet kapitanem, notorycznie popełnia kosztowne błędy. Trzeba wykazać się nie lada męstwem, by postawiać go zaraz przed bramkarzem. Jeśli dotrwa na boisku do końca spotkania, to na pewno wywoła choć jeden karny. Grając w środku pola raz po raz miewa mecze życia, ale tylko gdy łaskawy arbiter nie odeśle go do szatni, za interwencje zagrażające zdrowiu i urodzie rywali. Niemniej, lepiej ryzykować czerwoną kartę w środku pola, niż być jej pewnym po faulu w polu karnym – czysty pragmatyzm każe Emery’emu ustawiać Marchenę w pomocy.

Maduro… Trudno jednoznacznie go ocenić. Niby przeszkodą w pojedynkach 1 na 1 jest gorszą niż kępa trawy, to jednak dostał niezwykły dar stawiania się w odpowiedniej chwili we właściwym miejscu. Dzięki temu często odbija zmierzające do bramki piłki, raz po raz zaliczając spektakularne interwencje.

Alexis miał być wspaniałym obrońcą. Młody jest, ciągle może nim zostać, ale musi oduczyć się paru dziwacznych nawyków. Do przodu nie podał jeszcze chyba nigdy w karierze, z rzadka pośle futbolówkę nawet w poprzek boiska. Gdy jednak idzie o cofanie do bramkarza, to jest niezastąpiony. Nie dlatego, że robi to perfekcyjnie – żeby to raz napastnik rywali wykorzystał nieoczekiwany prezent – czyni to notorycznie. W każdej sytuacji. Nawet nie tyle będąc pod presją, co gdy tylko zaistnieją jakiekolwiek elementy wywołujące ryzyko znalezienia się pod presją w niedalekiej przyszłości. Na przykład surowy mars na czole najbliższego rywala.

David Navarro to casus Maduro. Kulawy gimnazjalista bez trudu wkręciłby go po pachy w zazbrojony beton, ale kwadratowa głowa bywa bezcenna w powietrznych pojedynkach. Tak samo jak sztywne nogi, interweniujące w najmniej spodziewanych momentach.

Paradoksalnie, najpewniejszy ze wszystkich to Dealbert. Doświadczenie jedynie drugoligowe, ale pewność i opanowanie większe jak u Marcheny, stałego bywalca wielkich sportowych imprez. Angel przynajmniej wie po co stoi przed bramkarzem, choć miewa niedokładne zagrania. Ale wydaje się jedynym kandydatem na następcę Albiola.

Stoperzy Unaia to nie oddział szwajcarskich gwardzistów, gotowych posiekać halabardami każdego kto bez przepustki zbliży się w pobliże papieża, ale raczej grupka przymusowych zamachowców – samobójców, lekko przerażonych myślą o przedwczesnym spotkaniem z Allahem, częściej niż wrogów mordujących swoich pobratymców. Nie sposób zliczyć mecze, w których błędy, niepewność lub nonszalancja obrońców Valencii wpływały na niekorzystny rezultat.

Trudno oszacować na ile to wszystko wina szkoleniowca. Może kadra jest naprawdę do niczego, ale i mister bez winy być nie może. Thiago Carleto, brazylijski defensor, element zbioru „następców Roberto Carlosa”, już drugi rok uczy się grać w obronie. Niestety, ciągle nie potrafi utrzymać z partnerami jednej linii.

Irytuje sama postawa trenera: musimy poprawić obronę, ale jest dobrze, piłkarzy mamy dobrych, będziemy pracować i będzie lepiej. Czerwień Marcheny? Carlos to wspaniały piłkarz. Samobój Albiola? Trudno znaleźć tak pewnego obrońcę jak Raul. Alexis rozdaje piłki rywalom? Co tam, świetnie sobie radzi. Nikomu się biegać nie chce? Mamy ciężki okres.

Unaiu Emery! Jeśli chcesz coś osiągnąć z tym składem (a na zmiany nie ma przecież pieniędzy) – nie bój się drastycznych metod. Stanie na mrozie wzmacnia wytrzymałość, kara chłosty wpaja dobre nawyki, a tuzin lwic po wegetariańskiej diecie – odpowiednio wykorzystanych – każdemu może poprawić kondycję. Odrobina zaangażowania w meczach nikomu jeszcze nie zaszkodziła, ba! – potrafi nawet ukryć taktyczne braki. Trzeba tylko tę wzmożoną aktywność jakoś wyegzekwować. Choćby torturami, ale nie „zagłaskaniem” – w przypadku twoich podopiecznych naprawdę się to już nie sprawdza…

• Ratunek dla Rojiblancos
• Słońce zza chmur
• Marcelino na bruku
• Valencia sprowadza Arsenal na ziemię
• Do trzech razy sztuka!

Problemy Bermellones rozkwitły przed rokiem. By jakoś przewegotować nadchodzący sezon, prezes Grande poświęcił gwiazdy: zabójczo skutecznego Guizę, szalonego Jonasa, kreatywnego Ibagazę, perspektywicznego Valero i dynamicznego Navarro. Rewelacja sezonu straciła połowę pierwszego składu, a nie było za co go odbudować. Najdroższym zakupem został Aduriz (~5 mln €), spłacany do niedawna. Drobne kosztowali Keita, Suarez, Corrales i Marti, inni przyszli za darmo – na stałe (Josemi) lub do czerwca (Jurado, Cleber, Navarro).

Wierzyli nieliczni, a jednak stał się cud – trener Maznano styl gry zapisał w samej naturze klubu, uniezależniając się od posiadanej kadry. Mallorca wsparta na nowych filarach nie przehandlowała swej specyfiki, bowiem ofensywny i spontanicznie radosny futbol przetrwał zmianę wykonawców. Aduriz godnie substytuował Guizę, Jurado w parciu naprzód i mijaniu rywali przypominał Jonasa. Tak jak i Argentyńczyk kiwał wszystko co ruchome, ale niezbyt zwinne i szczelnie wypełniał całą wolną przestrzeń boiska. Na nowej – starej pozycji prawoskrzydłowego odnalazł się Varela, Arango stracił zgranych ze sobą kolegów, ale nie zagubił formy. Determinizm najwidoczniej nie dotyczy piłki – gra Mallorki drwiła z tego, co działo się z samym klubem.

Wyczekiwane zmiany nadeszły w grudniu. Po trzech latach jałowych rządów, prezes Vicenç Grande podjął pierwszą słuszną decyzję w karierze – zrzekł się urzędu. Powód? Rabunkowa polityka personalna nie przyniosła rezultatów – nie bardzo było już kogo sprzedać, aby choć opłacić resztę piłkarzy. Następca mógł być tylko jeden – poprzednik Grande, Mateu Alemany, darzony na wyspie niemałym uczuciem – fani Barralets daliby się za niego obedrzeć ze skóry. „Właśnie wsiadłem na Titanic, który jest 100 metrów przed górą lodową” – również w ochładzaniu nadziei nie miał sobie równych.

Metafora była prawdziwa. Długi ciągle przekraczały 50 mln €, choć Alemany zdążył już sprzedać ostatnich cennych graczy – Moyę i Arango. Znienawidzony Grande uciekł z tonącego okrętu, ale tylko w jednej parze spodni. Przed laty wydał na akcje 17 mln €, w lipcu odzyskał 1/10 tej kwoty. Ratunkiem mogli już być tylko nowi inwestorzy.

Barcelońsko-madrycka wojna o panowanie nad światem na moment przeniosła się na Baleary. Twarzą „katalońskiej” frakcji został słynny trener Lorenzo Serra Ferrer. O PR nie musiał się martwić – na Majorce krążą o nim legendy. Partnerowali mu były prezes Barcy Jusep Nunez (to on na rok powierzył Lorenzo zespół Barcy), oraz drugi z ulubieńców Nuneza, Christo Stoiczkow. Proponowali za akcje 3,5 mln €, Alemany oczekiwał 700.000 więcej. Okazję – za 4 mln – miał za nich wykorzystać Carlos Gonzalez, przyjaciel i współpracownik Lorenzo Sanza, zwierzchnika stołecznych „Królewskich” z końcówki wieku.

Plany były ambitne – nie tylko przeżycie roku. Liderem nowego projektu miał być sam Riquelme, wyceniony w ojczyźnie na 3,5 mln €. Tyle samo kosztowałaby roczny kontrakt Luisa Figo – kolejny przebiegły koncept Gonzaleza. Nie będzie jednak konkurencji dla Pereza i „Leciwi Galaktyczni” nie zagrają razem. Niedoszły prezes przeraził się długów i zapomniał wpłacić obiecanych pieniędzy. Mallorcę pozostawił samą sobie, bez grosza na zaległe pensje, bez nadziei na jakiekolwiek transfery. Zapowiadał się sezon ekstremalnej posuchy.

Perspektywy jak w zestrzelonym samolocie, ale kadra nie upadła na duchu. Gdy niedobitki bandu Manzano bawiły w Szwajcarii, przygotowując się do niepewnego sezonu, na łono drużyny na moment powrócił Juan Arango. Trenował nieopodal ze swym nowym klubem i skorzystał z szansy odwiedzenia kolegów. Nie było linczu za zdradę, nikt nie zionął nienawiścią, choć kapitan skwapliwie skorzystał z pierwszej szansy i opuścił klub w najtrudniejszym momencie w historii. Święte oburzenie opanowało całą Mallorkę dopiero na wieść o poczynaniach Clebera i Navarro, dwójki wypożyczonych przed rokiem piłkarzy, którzy w sądach postanowili egzekwować wypłacenie zaległej pensji. Żaden piłkarz ze stałym kontraktem na taki krok się nie zdecydował. Kryzys, choć dziesiątkował kadrę, klubowe więzi wzmacniał.

Wyglądało na to, że Georgio Manzano po raz kolejny będzie musiał żebrać w innych klubach o wypożyczenia i z przypadkowo dostępnych piłkarzy przyjdzie mu lepić pierwszy skład. Limit katastrof jednak się wyczerpał – Alemany znalazł w Madrycie nowego inwestora. Javier Martí Mingarro, za 4,3 mln € kupi Mallorkę, by łowić klub z dna Morza Utrapień. Kilka kwestii ma z głowy – Alemany spłacił wreszcie Aduriza i uregulował sprawę wypłat.

Javier Mingarro wydaje się skromnym, rozsądnym człowiekiem. Dzieciństwo nauczyło go szacunku dla pracy i pieniędzy – wychował się z siedmioma braćmi w średnio zamożnej rodzinie. Dziś wszyscy dorabiają się majątków jako prawnicy, przedsiębiorcy. Nie chce sam sterować klubem – oficjalnie rządzić ma wieloletni mallorquinista, znany i ceniony adwokat ze stolicy Balearów – José María Lafuente Balle. Może już jutro oficjalnie potwierdzi chęć objęcia klubu. Ma być prawdziwym następcą Alemany’ego. Odchodzący zwierzchnik również jako prawnik zaczynał pracę w Mallorce, a po dziesięciu latach doczekał się prezydentury.

Nowy właściciel nie obiecuje kokosów na uschniętej palmie, pragnie dać Mallorce względną stabilizację. Z początku nie będzie to jednak oznaczać kresu polityki „klubu-sklepu” – od lat jedyną stałą w przypadku Bermellones jest pewność wielkich sprzedaży. Tym razem jednak choć częścią tych pieniędzy swobodnie dysponować ma Manzano.

To może być klucz do sukcesu. Aż boje się myśleć co będzie, gdy ten niedoszły trener reprezentacji Hiszpanii zacznie wreszcie wpływać na kształt swej kadry. Choćby co roku miał ją sam układać od nowa. ¡Guanyarem, guanyarem! rozlegnie się po całej Europie?

• Argentyński kryzys
• Być, czy nie być trenera Andrzeja Lesiaka.
• Cupiał nie jest Tik-Takiem
• Zawyżone ceny piłkarzy
• Bójmy się o… losowanie